Discography‎ > ‎Albums‎ > ‎Force Majeure‎ > ‎

Nederlandse_beoordelingen


Rating
3/5

Tja, de bandnaam zal ongetwijfeld wat bedenkingen opleveren in Nederland, net zoals ze in Frankrijk een metal band hebben met de naam Klootzak. Je hoort het vrienden al zeggen, he’ welke cd`s heb jij aangeschaft?, Ja die van Trakktor en Klootzak. Kijk, die heb je dan toch mooi in je collectie. Maar ondanks de bandnaam klinkt dit zeker niet als een motorvoertuig die vooralsnog niet harder mag of kan rijden dan 25 kilometer per uur. Het tegendeel bewijzen ze toch wel degelijk.

Het uit Zweden afkomstige Trakktor heeft het licht gezien in 2001 en dan nu eindelijk het debuut. Het is me niet helemaal duidelijk met deze release, want het ene moment zie ik in een bio dat het vorig jaar is uitgebracht en in een andere zie ik pas geleden. Hoe dan ook, tijd genoeg gehad om een goede cd af te leveren zou je denken. En dat is het ook wel. Een miskoop is het niet als je houdt van harde goed geproduceerde aggrotech. Verwacht niet dat ze het wiel binnen de dark electro/aggrotech hebben uitgevonden en grenzen worden er zeker niet verlegt. Maar binnen de beperkingen van die grenzen zijn ze verdienstelijk bezig. Melodie, hardheid, sfeer, tempowisselingen en dubbele agressieve vocalen gaan hand in hand. Zowel dancefloor killers alsmede lekker in je stoel zitten luisteren en de muziek op je laten inwerken. Het kan allebei en dat maakt deze schijf toch wel beter en interessanter is dan wat je gemiddeld te horen krijgt.

Tekstueel gaan ze ook wat verder dan dat je vaak gewend bent binnen deze muzikale scene. Mooi voorbeeld is “Sootsayer” dat vrij traag is maar kent een heerlijke duistere sferische synthlijn en gevarieerde zang waarbij de screams mij het meest bevallen. Soms blijven de refreinen of melodieen dagenlang in mijn hoofd zitten met als voorbeeld “Final fusion”. Uitstekend nummer om op het strand mee te zingen. Rustmoment is “Thirteen order” waarin samples verwerkt zijn van George Bush senior die de ‘New world order’ predikt, en daarna gaat Bill Clinton er mee door. Na deze trance wordt je bruut wakker gemaakt door een remix van het Mexicaanse Dark Electro talent Anamadim die het nummer “Dancing with the devil” voor zijn rekening neemt. Persoonlijke favoriet op dit werk is “Spitfires” waarin bovengenoemde muzikale elementen mooi in elkaar verweven zijn.

Al met al een leuke cd waarbij nogmaals de screams in mijn visie beter klinken dan de iets te geforceerde rauwe zang en daarom haalt het net niet de 3.5 rating. Maar muzikaal is het gewoon goed en over het algemeen dus erg up tempo georienteerd, maar toch gevarieerd genoeg om van begin tot eind te boeien. Slechte nummers kan ik niet bespeuren en dat hoor je niet vaak. CD die gewoon lekker wegluistert. Duidelijk een band die boven de grijze middelmaat uitstijgt. Kijken hoe ze zich ontwikkelen en hopen dat ze wat sneller zijn met een volgende release. Of moeten we weer tien jaar wachten…

Written by: Marc

Comments